Ve Gitti...

 Son nefesini verdiğinde akşam ezanı okunuyordu. Huzur, başta o güzel yüzü olmak üzere, tüm bedenini sarmıştı. Derin bir uykuya dalmış gibiydi.

 

 

 Son bir kaç gündür ne kadar korkunç şeyler yaşamıştı kuzum. Ölüm, onun için kurtuluş, benim içinse acı demekti. Dile kolay, tam 13 yıl. Hiç ayrılmadan, her günümüzü birlikte, mutluluk içinde, sevgiyle geçirdik. O kadar iyi kalpli bir köpekti ki, herkes "Crunch'ın içine melek kaçmış" derdi. Son 2 ay hariç, 13 yıl çok güzel yaşadı. Hem çok sevildi, hem de inanılmaz bir sevgi verdi bizlere.

Hastalık sürecinde bile beyefendiliğini korudu. Serum vermek insana bile zorken, o sabah, akşam sırf ben istiyorum diye hiç kıpırdamadan serum aldı. Belli bir süre sonra damarlar kalınlaştı. Serum takmak imkansız oldu. Damarlar bitip boynuna port taktırmak için gittiğimiz klinikteki iki veteriner "biz böyle bir köpek görmedik". Canlı canlı (anestezi olmadan) boynuna port takarken uslu, uslu durdu ve hiç sesini çıkarmadı" dediler. Crunch, çok canı yandığında bile, ısırmak yerine usul usul elinizi yalayarak, o güzel gözleriyle "lütfen canımı acıtmayın" derdi. İşte böyle bir candı.

Cenazesi de, onun güzel kalbine göre oldu. Hep belirtiğim gibi pek çok çocuk hayvan sevgisini Crunch'la tattı, onunla büyüdü. Çocuklar onu çok sevdi, Crunch da onları. İşte bu nedenle çocuklar etkilenmesin diye, sevgili arkadaşlarım Turgay ve Selahattin'le gizli gizli Crunch'ı arka bahçede defnetmek istedim. Tam kazmayı vurduk toprağa, bir baktım ki karanlıklar içinden birer, ikişer gençler sessizce yanımıza geldiler, arkadaşlarına veda etmeye. Hepsi kazmaya destek verdi. Gençlere, ailem, dostlarım eklendi. Bir anda inanılmaz bir kalabalık olduk. "Ne kadar şanslı bir hayvanmış". Yaşamı gibi vedası da muhteşem oldu diye içimden geçirdim. Yüzüme acı bir tebessüm kondu.

Cenaze sonrasında da telefonum hiç susmadı. Günlerdir sayısız başsağlığı mesajı aldım. Mezarı, evimiz çiçek bahçesine döndü. Son bir haftadır yaşadıklarım beni çok duygulandırdı. Bir canlının insan hayatına nasıl güzellikler kattığına bir kez daha tanık oldum. Herkes "o bizdendi", yeri asla doldurulmaz diyor. Gerçekten öyle. O özeldi, güzeldi, iyi kalpliydi. Şimdi melek oldu. Yattığı yerde çok huzurlu biliyorum ama ben onu çok özlüyorum...